SCENARIUSZ 47 - 1.06.2020.
NAJSERDECZNIEJSZE ŻYCZENIA  Z OKAZI DNIA DZIECKA WSZYSTKIM EKOLUDKOM PRZESYŁAJĄ NAUCZYCIELKI IWONA I ASIA.
TEMAT: Niby tacy sami, a jednak inni  .Piłka dla wszystkich

Cele główne
• rozwijanie mowy,
• kształtowanie postawy tolerancji w stosunku do dzieci niepełnosprawnych,
• rozwijanie sprawności manualnej,
• dostrzeganie różnic i podobieństw pomiędzy dziećmi różnych ras.
Cele operacyjne
Dziecko:
• wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
• jest tolerancyjne w stosunku do dzieci niepełnosprawnych,
• wykonuje pracę plastyczną,
• wymienia różnice i podobieństwa między dziećmi różnych ras.

ZABAWY NA DOBRY POCZĄTEK

•• Ćwiczenia dotyczące emocji.
Obrazki przedstawiające buzie z emocjami: złością, radością, smutkiem, strachem.
Rodzic wskazuje (w dowolnej kolejności) obrazki przedstawiające buzie z emocjami . Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami dzieci je nazywają w odpowiednim rytmie i w kolejności proponowanej przez rodzica.
•• Zabawa rozwijająca poczucie własnej wartości. Co mamy wspólnego?
 kilka zdjęć dzieci różniących się wyglądem

Rodzic wydaje dziecku polecenia, np.:
−− Wstań i dotknij zdjęcia dziecka które ma na sobie coś czerwonego.
−− Dotknij zdjecia każdego, kto tak samo jak ty jest chłopcem/ dziewczynką
−− Dotknij zdjęcxia każdego, kto ma włosy takiego samego koloru jak ty.
(Powtórzenie zabawy skieruje uwagę dzieci na to, co wszystkie mają wspólnego, a co powoduje,
że dana osoba jest wyjątkowa).
•• Ćwiczenia poranne – zestaw nr 37. dowolny instrument
• Zabawa orientacyjno-porządkowa Różne powitania.
Dziecko porusza się po pokoju w rytmie wygrywanym na instrumencie . Podczas przerwy
w grze rodzic mówi, jakimi częściami ciała mają się przywitać .
np.: − Witają się nasze kolana (plecy, łokcie, czoła…). Dźwięki instrumentu są sygnałem do
swobodnego poruszania się.
• Ćwiczenia wyczucia ciała i przestrzeni – Wiatraczki.
Dziecko obracaj się wokół własnej osi z rozłożonymi w bok rękami, w jedną i w drugą stronę.
• Ćwiczenia rąk i nóg – Spacer raków.
Dziecko porusza się tyłem, w siadzie podpartym, w różnych kierunkach.
• Podskoki – Skaczące piłeczki.
Dziecko podskakuje nisko – przy szybkich uderzeniach w tamburyn, wysoko – przy wolnych
uderzeniach.
• Ćwiczenia równowagi – Na huśtawce.
Dziecko z rodzicem podają sobie ręce; naprzemiennie wykonują przysiady.
• Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – Myjemy się po zabawie.
Dziecko naśladuje mycie poszczególnych części ciała swojego partnera.
• Ćwiczenia uspokajające – Maszerujemy i mówimy rymowankę.
Dzieci maszerują po obwodzie koła, rytmicznie klaszcząc i powtarzając rymowankę: My
jesteśmy dzieci, my kochamy słońce, ptaki śpiewające i drzewa szumiące.

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Piłka dla wszystkich.
•• Zabawa Piłka nożna.
Gwizdek.
Dziecko naśladuje grę w piłkę nożną – biega za piłką, kopie ją. Na sygnał – dźwięk gwizdka
– zatrzymuje się i mówi za rodzicem rymowankę:

Piłka tu, piłka tam,
w piłkę nożną sobie gram.

•• Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Piłka dla wszystkich.
Książka (s. 82–83) dla  dziecka.
Dziecko słucha opowiadania i ogląda ilustracje w książce.
Niepełnosprawny Franek z grupy Ady często śnił o tym, że gra w piłkę nożną. W snach nie
siedział na wózku inwalidzkim, tylko biegał po boisku najszybciej z całej drużyny i strzelał najwięcej
goli.
– Brawo, Franek! – krzyczeli kibice.
– To najlepszy zawodnik! – rozlegały się głosy.
Jednak gdy szczęśliwy i dumny Franek otwierał oczy, od razu uświadamiał sobie, że to był
tylko sen, a on nigdy nie zostanie piłkarzem. Patrzył na swoje nogi, którymi nie mógł poruszać,
i robiło mu się wtedy bardzo smutno.
Ada przyjaźniła się z Frankiem i bardzo lubiła się z nim bawić. Pewnego dnia zauważyła, że
chłopiec jest wyjątkowo radosny. Miał roześmiane oczy i wesoło pomachał do niej, gdy tylko
pojawiła się w sali. Dziewczynka była ogromnie ciekawa, co jest tego przyczyną. Może dostał
długo oczekiwany bilet do teatru? A może spełniło się jego marzenie o jeździe na koniu?
– Cześć! Nie uwierzysz, co się stało! – powiedział Franek, gdy Ada usiadła przy nim na dywanie.
– Opowiedz.
– W sobotę pojechałem z moim starszym kuzynem na mecz piłki nożnej. Grały drużyny
z dwóch różnych szkół. Byłem bardzo blisko i mogłem obserwować każdy ruch zawodników!
– To świetnie. Ja nie przepadam za oglądaniem meczu, ale cieszę się, że ci się podobało –
odpowiedziała Ada.
– Mój kuzyn podwiózł mnie do ławki, na której siedzieli zawodnicy rezerwowi. I całe szczęście,
bo bramkarz skręcił nogę w kostce i trzeba go było zastąpić. Wyobraź sobie, że nagle ktoś
kopnął piłkę, a ja ją złapałem!
– Ojej! Zostałeś bramkarzem?
– Nie. Po prostu piłka wypadła poza boisko i leciała prosto na mnie. Chwyciłem ją i rzuciłem
z powrotem jednemu z napastników.
– Brawo!
– A wtedy on na mnie nakrzyczał…
– Jak to nakrzyczał? Powinien ci podziękować – zdziwiła się Ada.
– Niestety, nie. Powiedział, żebym się stamtąd wynosił, bo tylko przeszkadzam. A jego koledzy
się śmiali i słyszałem, jak mówią o mnie „krasnal na wózku”.
– Prawdziwi sportowcy się tak nie zachowują! – zezłościła się Ada.
– Jeden z nich zaczął pokracznie chodzić i wskazywał na mnie palcem, a potem wszyscy
śmiali się z moich butów. Chciałbym chodzić, nawet taki wykrzywiony, a ja przecież nie mogę
chodzić wcale… Pomyślałem, że piłka jest nie dla mnie.
– Myślałam, że opowiesz mi o czymś wesołym. Jak cię zobaczyłam, wyglądałeś na szczęśliwego,
a ta historia jest smutna – stwierdziła Ada.
– Bo jeszcze wszystkiego ci nie opowiedziałem! – uśmiechnął się Franek. – Potem wydarzyło
się coś wspaniałego!
Ada była bardzo ciekawa, a Franek opowiadał dalej:
– Mój kuzyn bardzo się zdenerwował i zdecydował, że zabierze mnie z tego boiska, chociaż
mecz rozgrywał się dalej. Kiedy odjeżdżałem, usłyszałem dźwięk gwizdka. Kapitan drużyny
przerwał mecz i zwołał wszystkich zawodników. Nie słyszałem, co do nich mówił, ale po chwili
dogonił nas, a za nim przybiegła reszta drużyny. Powiedział do mnie tak: „Jako kapitan Niebie104
skich chciałem cię przeprosić za zachowanie moich kolegów. Oni zresztą zrobią to sami”. I wtedy
każdy z piłkarzy podszedł do mnie i podał mi rękę. Widziałem, że było im wstyd. Zapytali, jak
mam na imię i co mi właściwie dolega.
– To dobrze, bo już chciałam się wybrać z Olkiem na to boisko i im dokopać! – powiedziała
stanowczo Ada.
– Chciałaś ich zbić? – spytał zaskoczony Franek.
– Nie, dokopać im kilka goli. Jak się zdenerwuję, to potrafię kopnąć tak mocno jak stąd do
Krakowa!
– To szkoda, że cię tam nie było – zaśmiał się chłopiec.
Franek opowiedział Adzie ciąg dalszy tej historii. Zawodnicy dowiedzieli się, że chłopiec
doskonale zna zasady gry w piłkę nożną, bo razem z tatą ogląda każdy ważny mecz. Zaproponowali
Frankowi, żeby został sędzią, dali mu gwizdek i posadzili na honorowym miejscu,
z którego miał świetny widok na całe boisko. Od tej chwili chłopiec bacznie obserwował grę,
dawał sygnały zawodnikom, a nawet zadecydował o jednym rzucie karnym. Okazało się, że
jest bardzo dobrym i uważnym sędzią i nikt nie powiedział o nim „sędzia kalosz”, czyli taki, który
się nie zna na grze i ciągle się myli.
– I wiesz, co mi powiedzieli na pożegnanie? – zakończył opowieść Franek. – Powiedzieli,
że skoro mam niesprawne nogi i nie mogę grać w piłkę nożną, to przecież mam sprawne ręce
i mogę grać w koszykówkę. Mój tata dowiedział się, kto prowadzi drużynę koszykarską dla zawodników
na wózkach, i od jutra zaczynam treningi. A ja myślałem, że piłka jest nie dla mnie.
– Piłka jest dla wszystkich! – powiedziała Ada. – Zobaczysz, kiedyś przyjdę na mecz koszykówki.
Ty będziesz najlepszym koszykarzem, a ja będę piszczała najgłośniej ze wszystkich kibiców.
•• Rozmowa na temat opowiadania.
−− Co śniło się Frankowi?
−− O czym opowiadał Adzie?
−− Jak zachowywali się chłopcy?
−− Co zrobił ich kapitan?
−− Kim został Franek na meczu?
−− Co powiedzieli chłopcy Frankowi na pożegnanie?
−− Co będzie ćwiczył Franek?
−− Jak oceniacie zachowanie chłopców na początku, a jak potem, po rozmowie z kapitanem?

•• Ćwiczenie w czytaniu.
Książka (s. 82–83) dla każdego dziecka.
Dziecko słucha tekstu czytanego przez
rodzica lub 6-latki.
Czyta tekst znajdujący się pod ilustracjami
w książce.
•• Wyjaśnienie pojęcia tolerancja.
Tolerancja oznacza cierpliwość i wyrozumiałość dla odmienności. Jest poszanowaniem
cudzych uczuć, poglądów, upodobań, wierzeń, obyczajów i postępowania, choćby były
całkowicie odmienne od własnych albo zupełnie z nimi sprzeczne. Współcześnie rozumiana
tolerancja to szacunek dla wolności innych ludzi, ich myśli i opinii oraz sposobu życia.
Rodzic pyta:
−− Czy chłopcy byli tolerancyjni?
−− Czy znacie inne przypadki braku tolerancji? (Wyśmiewanie się z ludzi o innym kolorze skóry,
innego wyznania…).
−− Czy należy wyśmiewać się z kogoś, dlatego że jest gruby, jeździ na wózku…?

•• Zabawa orientacyjno-porządkowa  Dzieci – na spacer. Dzieci – do domu.
Kółko do sersa dla każdego dziecka.
Dziecko rozkłada na dywanie gazetę . To będą ich domy. Na hasło: Dziecko – na spacer
– biega swobodnie, a na zawołanie: Dziecko do domu – jak najszybciej i jak najciszej
zajmuje miejsca w swoich domach, przybierając pozycję określoną przez rodzica., np. siadając
skrzyżnie. Po pewnej chwili, gdy  ponownie woła: Dzieci – na spacer, dziecko wybiegaj ze
swojego domu i w zależności od tego, jakie polecenie wydał rodzic., spaceruje podskakuje itd.

Zajęcia 2. Wykonanie pracy plastycznej Dzieci z całego świata.
•• Oglądanie zdjęć przedstawiających dzieci z różnych kontynentów.
Zdjęcia dzieci z różnych kontynentów.
Dziecko ogląda zdjęcia, wymienia różnice między przedstawionymi na nich dziećmi (kolor
skóry, kształt oczu itd.).
•• Zabawa uwrażliwiająca zmysł dotyku – Badamy swoją twarz.
Każde dziecko za pomocą dotyku bada kształt swojej głowy, wypukłość nosa, uszu i policzków,
ułożenie brwi itp.
Rodzic pyta:
−− Jaki kształt ma głowa?
−− Jakie są wasze włosy? (Proste, kręcone, miękkie…).
−− Wymieńcie części twarzy.
−− Popatrzcie na zdjęcia Czy jest zdjęcie dziecka podobnego do ciebie ? Czy ma taki sam kolor oczu i włosów?
•• Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy plastycznej Dzieci z całego świata.
Dla  dziecka: kartka z narysowanymi kołami (o średnicy 15 cm), kwadraty (o boku
długości 20 cm), wycięte z szarego papieru pakowego, klej, nożyczki, kredki.
• Wycinanie kół.
• Rysowanie na kołach oczu, nosa, ust (kształt jest uzależniony od koloru koła).
• Przyklejanie kół na kwadracie z szarego papieru.
• Dorysowywanie włosów w taki sposób, aby zarysować kredkami linię łączącą koło z papierem.
• Wycinanie narysowanej głowy.
•• Wykonanie prac przez dzieci.
•• Układanie na kartonie kompozycji z głów, tworzącej zbiorowy portret dzieci.
Kartony formatu A3, klej.
Rodzic wspólnie z dzieckiem układa na kartonie narysowane i wycięte głowy, a następnie dzieci je
przykleja Na jednym kartonie można zmieścić od 6 do 8 głów. Na każdym kartonie powinny się znaleźć głowy w różnych kolorach (białe, czarne, żółte).
•• Porządkowanie miejsca pracy.

•• Karta pracy, cz. 4, s. 54.
Rysowanie siebie w swoim ulubionym ubraniu, ze swoją ulubioną zabawką. Kolorowanie
ramki swoim ulubionym kolorem. Samodzielne pisanie swojego imienia (swoich imion)
i nazwiska (lub z pomocą rodzica).
•• Ćwiczenia: oddechowe, artykulacyjne i słuchowe, na podstawie wiersza Ewy Małgorzaty Skorek
 Dni tygodnia.
Jakie nazwy dni
tygodnia znamy?
Czy wszystkie nazwy
dni pamiętamy?
Jeśli ktoś lubi
takie zadania,
niech się zabiera
do wyliczania.
Powietrza dużo
buzią nabiera
i na wydechu
niech dni wymienia:
− poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.*
Jeśli za trudne
było zadanie,
ćwicz dalej z nami
to wyliczanie.
− Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.*
W miejscach oznaczonych * dziecikopowtarzajza rodzicem. – na jednym wydechu – nazwy dni
tygodnia.
•• Ćwiczenia ruchowe – naśladowanie chodzenia po różnym podłożu i w różnych warunkach.
Dziecko naśladuje chodzenie, Np.
−− po piasku,
−− po kamieniach,
−− gdy wieje mocny wiatr,
−− przez rwący strumyk,
−− po głębokim śniegu…