SCENARIUSZ 24 - 28.04.2020
TEMAT : Lis i lornetka.

Cele główne
•	rozwijanie mowy,
•	kształtowanie postawy proekologicznej,
•	rozwijanie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne
Dziecko:
•	wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
•	dba o przyrodę,
•	aktywnie uczestniczy w ćwiczeniach gimnastycznych.

ZABAWY NA DOBRY POCZĄTEK

••	Rozmowa na temat wpływu zatrutego środowiska na rośliny, zwierzęta, ludzi.
Obrazki pokazujące zanieczyszczenie środowiska.
Rodzic pokazuje obrazki (np. ścieki z fabryki spływające do rzeki) i pyta:
−−  Co się stanie z rybami z tej rzeki?
−−  Co się stanie, jeżeli rybak złowi te ryby i je potem spożyje po usmażeniu?
−−  Kto tutaj był trucicielem?
        Obrazek – zniszczony las, widać wyniszczone zwierzęta, w tle znajdują się dymiące kominy dużego zakładu.
Rodzic pyta:
   −−  Co się stało z lasem?
−−  Co się stało ze zwierzętami, dla których był on domem?
−−  Kto tu zawinił?
−− Jak można przeciwdziałać skutkom zanieczyszczenia otaczającej nas przyrody? 

Zabawa ruchowa – Skok, obrót i skok.
Rolka po papierze toaletowym dla każdego dziecka.
Dzieci stoi stopy maj złączone, rolka po papierze toaletowym leży poziomo przed  dzieckiem. Wykonuje przeskoki obunóż przez rolkę w przód. Przed każdym skokiem odwraca się, ustawiając się przodem do przyboru. Utrudnienie: dziecko wykonuje przeskoki obunóż przez rolki, w przód i w tył.

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Lis i lornetka.

••	Przypomnienie przez dziecko, jak należy zachowywać się w lesie.
     Rodzic następnie pyta:
−−  Dlaczego należy tak się zachowywać?
••	Ćwiczenia oddechowe – Las pachnie żywicą.
Dziecko jest ustawione naprzeciw otwartego okna. Wykonuje długi wdech nosem,
 a następnie wydech powietrza ustami.

 ••	Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Lis i lornetka. 
Książka (s. 66–69) dla dziecka.

Rodzic czyta opowiadanie, a dziecko ogląda ilustracje.

Przedszkolaki bardzo lubią wycieczki. Odwiedziły już zoo, ogród botaniczny i Muzeum Lalek. Tym razem grupa Ady wybrała się do lasu na lekcję przyrody, bo nauka w terenie jest znacz-nie ciekawsza niż zwykłe opowieści. Dzieci koniecznie chciały obejrzeć paśniki dla zwierząt.
W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie.
– Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki!
– Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode pędy drzew iglastych.
– Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrówki. – Kiedyś wiel-ki dwunożny człowiek podeptał nasze całe królestwo!
– Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując puszystą kitą.
– Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy.
– Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie
•	butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocno szklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu!
– To straszne! – oburzyła się wiewiórka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechów i będę nimi rzucać. Pac! Pac!
W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika.
– Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się należy myśliwych, którzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca.
– Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka
•	szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu. Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał:
– Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia.
– Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania.
– No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spódnicy mówiło do nich „moje kochane przedszkolaki” czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci. Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci.
– A nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki.
– Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć.
– O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa.
– Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chórem zwierzęta.
Tego dnia dzieci wróciły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i no-rek, nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po zakończonym pikniku.
– A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę o lesie.
– Tak! Chcemy!
– Ja namaluję wiewiórkę – ucieszyła się Zuzia.
– I ptaszki.
– A ja narysuję mech – postanowił Jacek.
Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować. Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiórka, ślady kopyek, zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot.
– Co to jest? – zapytała Kasia.
– To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, że bardziej przypomina psa niż lisa.
– A co on trzyma?
– Lornetkę – odpowiedziała Ada.
– Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żad-nego lisa.
– A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał
– Naprwdę?
– Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita.
– To dlaczego nam nie powiedziałaś?
– Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zahować w lesie.
– Pewnie, że umiemy! – stwierdził Piotrek.
– Jaki tytuł nadamy naszej wystawie? – zapytała dziecko
Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: „Czas szanować las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki.
– Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci.
– Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani.
– Przecież pani nic nie narysowała…
– Narysowałam w wyobraźni. Mój rysunek przedstawia leśną ciszę. Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

••	Rozmowa na temat opowiadania.

−−  Jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?
−−  Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?
−−  Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, które je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?
−−  Co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?
−−  Kogo narysowała Ada? Dlaczego?
−−  Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?

 ••	Ćwiczenia z tekstem.
Książka (s. 66–69) dla dziecka.
Dziecko słucha tekstu czytanego przez rodzica.
lub przez 6-latka.

Dziecko czyta głośno teksty umieszczone pod ilustracjami do opowiadania.
••	Zabawa w leśne echo.
Rodzic wyklaskuje lub wytupuje dowolne rytmy, a dzieci powtarzają je jak echo.
••	Rozmowa na temat zależności występujących w świecie przyrody.
−−  Kto jest ważniejszy w przyrodzie: rośliny czy zwierzęta?
−−  Czy zwierzęta mogłyby żyć, gdyby nie było roślin?

••	Nauka krótkiej rymowanki.
Bębenek.
Po nauczeniu się rymowanki dziecko wypowiada ją w rytmie wystukiwanym przez rodzica. na bębenku.:

Lasy to płuca ziemi
i o nie dbamy.
Nie niszczymy ich,
nie śmiecimy w nich.
Tylko w ciszy patrzymy
i głęboko… oddychamy.

••	Wykonanie wystawy związanej z lasem
Dla dziecka: kartka, kredki.
Rysowanie przez dziecko tego, co kojarzy im się z lasem.
Po wykonaniu prac i omówieniu ich przez dziecko i rodzica. wiesza je w wyznaczonym miejscu.

Zajęcia 2. ćwiczenia gimnastyczne ( scenariusz 15)