SCENARIUSZ  14 - 14 . 04
TEMAT : WIOSNA NA WSI - UPARTY KOGUT
Cele główne
•	rozwijanie mowy,
•	rozpoznawanie i nazywanie poznanych liter,
•    rozwijanie koordynacji ruchowo-wzrokowej.
•	rozwijanie mowy,
•	poznawanie zwierząt z wiejskiego podwórka,
•	rozwijanie umiejętności analizy i syntezy słuchowej,
•	rozpoznawanie i nazywanie poznanych liter,
•	rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Cele operacyjne
Dziecko:
•	wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
•	rozpoznaje i nazywa wybrane zwierzęta z wiejskiego podwórka,
•	rozpoznaje i nazywa poznane litery,
•	rysuje po śladach rysunków.
•	dokonuje analizy i syntezy słów o prostej budowie fonetycznej – farby, Franek,
•	rysuje po śladach rysunków.

 ZABAWY NA DOBRY POCZATEK

SŁUCHANIE TEKSTU PIOSENKI " NA PODWÓRKU" piosenka na You Tube

	Na podwórku na wsi jest mieszkańców tyle, że aż gospodyni trudno zliczyć ile.
Ref.: Kury, gęsi i perliczki,
i indyki, i indyczki.
Jest tu kwoka z kurczętami,
mama kaczka z kaczętami.
Piękny kogut Kukuryk
i kot Mruczek,
i pies Bryś.
Więc od rana słychać wszędzie: kukuryku, kwa, kwa, gę, gę, hau, hau, miau, miau, gul, gul, gul – podwórkowy chór.
	Koń kasztanek w stajni, 
    a w oborze krowa,
    tam w zagrodzie owce 
   i brodata koza.
Ref.: Kury, gęsi i perliczki…
A tu są króliki:
i duże, i małe, 
łaciate i szare
 i czarne, i białe.
Ref.: Kury, gęsi i perliczki…

Rodzic zadaje dziecku pytania dotyczące tekstu piosenki.
−−  Gdzie mieszkają zwierzęta, o których jest mowa w piosence?
−−  Jakie zwierzęta mieszkają w wiejskiej zagrodzie?

Rodzic rozmawia z dziećmi na temat wyglądu, zwyczajów i charakterystycznych głosów, które wydają wymienione w piosence zwierzęta.
•	Określanie budowy, nastroju, melodii piosenki.
•	Zaznaczanie klaśnięciem pierwszej miary taktu.
•	Nauka refrenu piosenki na zasadzie echa muzycznego.
•	Próby nucenia melodii piosenki mormorando, wspólnie z rodzicem
•	Śpiewanie wybranych fragmentów piosenki .

••	Karta pracy, cz. 4, s. 3.
Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladzie drogi kury do kurnika.
ZABAWY  RUCHOWE   Sznurek, bębenek.

•	Ćwiczenie dużych grup mięśniowych – Kaczuszka szuka ziarenek.
Dziecko jest kaczuszką . Chodzi po pokoju małymi krokami, kołysząc się na boki; co pewien czas wykonuje skłony tułowia w przód – zbierają ziarenka – i prostuje się.
•	Ćwiczenia tułowia – skłony – Kogut zasypia.
Dziecko w siadzie klęcznym, wykonuje skłon tułowia w dół, z dotknięciem głową kolan – kogut chowa głowę w piórka. Potem powoli prostuje się i ustawia głowę prosto.
•	Ćwiczenie równowagi – Na grzędzie.
Dziecko jest kurką. Przechodzi, stawiając nogę za nogą po sznurku tak ,aby z niego nie spaść.
•	Zabawa uspokajająca – Na podwórku.
Dziecko maszeruje po obwodzie koła z rytmicznym klaskaniem i powtarzaniem rymowanki: 
Na podwórku jest wesoło, wiele zwierząt chodzi w koło. Ko, ko, ko i kwa, kwa, kwa, niech zabawa dalej trwa.

Zajęcia 1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Uparty kogut.

••	Wyjaśnienie znaczenia słowa uparty.
Rodzic pyta:
−−  Kogo nazywamy upartym?
−−  Czy zwierzęta też mogą być uparte?
−−  Czy znacie takie zwierzęta?
 ••	Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Uparty kogut. 
Książka (s. 62–65) dla  dziecka .Dziecko słucha opowiadania, ogląda ilustracje.

Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podróży.
Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.
– Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę.
– Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A zamiast koni i źrebiąt – dwa traktory. Traktorów chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata.
Mama tylko się uśmiechnęła. – Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem supermamą.
– Będą też kury, gęsi, kaczki, indyczki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem. Samochód wjechał na podwórko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast zaczęli się rozglądać za zwierzętami.
– Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce i czwórce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść. Wybrała się więc na spacer po podwórku.
– Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada z powagą odpowiadała im: „dzień dobry”, „witam państwa”, „przybijemy piątkę?”.
– Ojej, jaka piękna kózka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy.
– To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek.
– Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama.
Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok. Obgdakały ją z każdej strony... i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.
– Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.
– Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata. Kogut nastroszył pióra i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami.
– Nie przepada za czerwonym. Kiedyś wskoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu – powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco.
Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało jej na krok.
– Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak magnes.
– Nie bój się, mamo – Ada dodała mamie otuchy.
– Dam sobie radę. – Mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokój. Kogut wciąż był tuż-tuż wojowniczo stroszył pióra.
– Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu.
– No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.
Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrócił do kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć do uli w sadzie.
Ada unikała pszczół od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać się pośród żółtych kaczuszek, które nie żądlą i są mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krów, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki pro-wadzącej do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot.
Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinającą się na ogrodzenie. Pokonanie płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował.
– Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony.
– To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama. Chwilę później Ada zobaczyła koguta, który bez trudu przefrunął nad płotem i wylądował w sadzie.
••	Rozmowa na temat opowiadania.
−−  Czy mama Olka i Ady była wcześniej na wsi?
−−  Z kim bawił się Olek?
−−  Co robiła Ada?
−−  Jaki ptak zainteresował się mamą? Dlaczego?
−−  Czym zajęli się tata z wujkiem?
−−  Jak mama przechytrzyła koguta? Czy jej się to naprawdę udało?

 ••	Ćwiczenia z tekstem.Książka (s. 62–65) dla dziecka.
Dziecko słucha tekstu czytanego przez rodzica
Dziecko czyta głośno teksty znajdujące się pod ilustracjami do opowiadania.
••	Zabawa ruchowa rozwijająca szybką reakcję na sygnał, połączona z ćwiczeniami artykulacyjnymi – Ptasie rozmowy.
Szarfy w trzech kolorach, grzechotka, kołatka, bębenek.
Rodzic: grając na przykład  na grzechotce zaprasza do spaceru kurki; grając na łyżkach
– gąski, a na garnku – indyki. Wywołane "ptaki" poruszają się, naśladując głosy ptaków: ko, ko, ko – kury; gę, gę, gę – gąski; gul, gul, gul – indyka
••	Zabawa Jakie jest zwierzę?
−− Rodzic pyta: Jaki (jaka) jest…? – podając nazwę zwierzęcia, a dziecko wymyśla określenia. Np. Jaka jest kura? (mała, głośna…)
Jaki jest kogut? (szybki, głośny…)
Jaka jest kaczka? (spokojna, powolna…)
Jaka jest krowa? (duża, łagodna, spokojna…)
Jaki jest koń? (duży, szybki, groźny…)
••	Układanie zdań na temat zwierząt z wiejskiego podwórka.
Zdjęcia/obrazki zwierząt.
Zabawę rozpoczyna rodzic losuje zdjęcie zwierzatka i wypowiadając pierwsze zdanie o nim. Np. Po podwórku kroczy kaczka, a za nią żółte kaczuszki. Następne zdania układają dzieci losujac kolejne obrazki .
••	Karty pracy, cz. 4, s. 4–5.
Nazywanie zwierząt, które grupa Ady zobaczyła na wsi w gospodarstwie agroturystycz-nym. Odszukiwanie zwierząt znajdujących się w pętlach na dużym obrazku.

Zajęcia 2. Odkrywanie litery f: małej i wielkiej, drukowanej i pisanej.

•• Karta pracy Nowe przygody Olka i Ady. Przy-	•• Wyodrębnianie wyrazu podstawowego –	
gotowanie do czytania, pisania, liczenia, s. 67.	farby.	
• Opisywanie, co przedstawia obrazek.	Karty pracy Nowe przygody Olka i Ady. Litery i liczby	
• Określanie pierwszych głosek w słowie far-	 cz. 2, s. 58–59.	
by i nazwach rysunków.	Rodzic pyta:	
• Rysowanie po śladach rysunków.	−− W jaki sposób Olek ozdobił jajka?	
• Kolorowanie wybranych rysunków.	−− Czego do tego użył?	
• Zaznaczanie liter f, F w wyrazach.	•• Analiza i synteza słuchowa słowa farby.	
•• Karta pracy Nowe przygody Olka i Ady. Przy-	Dziecko dzieli słowo farby na sylaby i na głoski.	
gotowanie do czytania, pisania, liczenia, s. 66.	 Liczą, ile w słowie jest sylab, a ile	
• Rysowanie cebuli po śladzie, nie odrywając kredki od kartki.	głosek. Następnie wymienia inne słowa,	
	w których głoskę f słychać na początku	
	(futro, flaga,  fasola…), w środku słowa	
	(agrafka, alfabet, wafle…).	
	•• Budowanie schematu słowa farby.	
	Białe kartoniki dla dziecka.	
	Dziecko układa tyle kartoników, ile sylab	
	słyszą w słowie farby – rozsuwają kartoni-	
	ki i wymieniają głośno sylaby. Następnie	
	układają tyle kartoników, ile głosek słychać	
	w słowie farby, wymawiają głoski głośno,	
	dotykając kolejno kartoników.	
	•• Budowanie schematu słowa Franek.	
	Białe kartoniki dla  dziecka.	
	Kolega Ady, ten który nie chodzi, ma na	
	imię Franek. N. przypomina o tym dziecku.	
	Dziecko dzieli imię Franek na sylaby i na gło-	
	ski. Układa z kartoników schemat imienia.	
	•• Budowanie modeli słów: farby, Franek.	
	Czerwone kartoniki i niebieskie kartoniki	
	dla  dziecka.	
	Dzieko głośno dzieli na głoski słowa: farby,	
	Franek. Wypowiada głoskę f:	
	długo: fffyyyy…	
	krótko: f, f, f, f.	

Głoska f jest spółgłoską i oznaczamy ją na
niebiesko.
Pod schematami słów: farby, Franek, dziecko
 zaznacza miejsca głoski f niebieskimi
kartonikami.  Potem  zaznacza  miejsca
samogłosek	czerwonymi	kartonikami,
a miejsca pozostałych spółgłosek – niebieskimi 
  kartonikami.
  Porównuje  liczbę samogłosek i spółgłosek.
•• Odkrywanie litery f, F.
Kartoniki z literami f, F dla N., kartoniki z literami
 f, F dla  dziecka.
Rodzic pokazuje litery f, F. Dziecko określa ich
wygląd. Umieszcza litery w odpowiednich
 miejscach pod modelami.
Dziecko przypomina, kiedy używamy wielkiej litery.
•• Uzupełnianie wyrazów: farby, Franek, bra-kującymi, poznanymi literami.
Kartoniki z literami: a, e, y, b, r, n, k, dla dziecka.
Dziecko umieszcza kartoniki z literami w odpo-
wiednich miejscach pod modelami słów: farby,Franek
Odczytuje wyrazy: farby, Franek.
•• Karty pracy Litery i liczby, cz. 2, s. 58–61.
•	Nazywanie zdjęć. Rysowanie pod nimi modeli ich nazw.
•	Kolorowanie na niebiesko liter f, F w wyrazach.
•	Czytanie sylab, tekstu.
•	Czytanie wyrazów powstałych z połączenia sylab.
•	Łączenie liter z lukami w wyrazach. Odczytanie powstałych wyrazów.
•	Wodzenie palcem po literze f: małej i wielkiej, pisanej. Pisanie liter f, F po śladach, a potem – samodzielnie.

•	Zabawa orientacyjno - porządkowa – Przestraszone kurczątko.
Dziecko jest kurczątkiem. Swobodnie porusza się w różnych kierunkach pokoju Na hasło: Uwaga, kot! ucieka do kurnika (wyznaczonego miejsca w pokoju), wydając odgłosy: pi, pi, pi. Hasło: Nie ma kota, jest sygnałem do ponownego wykonywania ruchów.